ورزش ضد اعتیاد

ورزش کم هزینه ترین راه برای پیشگیری از اعتیاد

پدیده اعتیاد بعنوان یکی از مهمترین آسیبهای اجتماعی خاصه در میان نسل جوان توجه بسیاری از متخصصان و مسئولین سیاسی ،فرهنگی، تربیتی و آموزشی بسیاری از کشورها را به خود معطوف ساخته ساخته است. در کشور ی مانند ایران به دلیل وجود بافت جوان جمعیتی این موضوع پیچیدگی خاص خود را یافته است. لذا شناسایی و تبیین درست آن برای یافتن راهحلهای مناسب ضروری به نظر میرسد. نتایج بررسی ها نشان می دهد که نوجوانان و جوانان ، بیشتر از گروه های سنی دیگر در معرض خطر اعتیاد قرار می گیرند.

دوران بلوغ و نوجوانی یکی از حساس ترین دوره های زندگی به شمار می رود. در این دوره ی سنی خصوصیاتی از قبیل تشخص طلبی ، اعلام استقلال ، مخالفت جویی ، خودنمایی ، تبعیت از گروه های مرجع و ده ها صفت دیگر بروز می کند. دوره ی جوانی هم ویژگیهای خاص خودرادارد.جوان با دارا بودن این ویژگی خاص به دنبال هیجان است و در این راه خطرانحرافات او را تهدید میکند.

ورزش یکی از مهمترین بخشهای است که در رابطه با کاهش آسیبهای اجتماعی همچون اعتیاد نقش پررنگی دارد. ورزش سهم بزرگی در پیشگیری از اعتیاد دارد و در صورتی که مردم به فواید ورزش چه در رشتههای خاص و چه ورزش همگانی آشنا باشند، آن را در سبک زندگی خود جای داده و به طریقی میتوانند خود را از بلیه خانمان سوز اعتیاد مصون سازند.

کسی که اهل ورزش باشد از آلودگی به مواد مخدر دور میماند و ورزش با اعتیاد به هیچ عنوان کنار هم قرار نمیگیرند. ورزشکار نه تنها دارای زندگی سالم است بلکه از اعتیاد نیز محفوظ و مصون است. لذا توجه به مساله ورزش به ویژه میان جوانان و نوجوانان هم از لحاظ پرکردن اوقات فراغت آنها و هم به لحاظ مصونیت از اعتیاد بسیار حائز اهمیت استفاده از آن است.

ورزش جذابیت های خاصی برای نوجوانان وجوانان دارد وباروحیات آنان منطبق است. ورزش از سویی لذت و شادی و افزایش روحیه مشارکت جویی را در افراد ایجاد می کند و از سوی دیگر فعالیت های ورزشی به جایگزینی افکار مثبت به جای افکار منفی، بازخورد مثبت از طرف اطرافیان، اعتماد به نفس و در نتیجه بهبود احساس خودکارآمدی و توان مقابله با فشارهای روانی منجر می شود و نهایتاً خود باوری و سلامت روانی را در افراد افزایش می دهد.

محققان معتقدند که شرکت در فعالیت های بدنی سطح توانایی های بدنی و آمادگی بدنی فرد را افزایش می دهد و این نتیجه به نوبه خود به تغییر در نوع ارزیابی و برآورد فرد از قابلیت ها و شایستگی های جسمانی اش منجر می شود. در نهایت حس لیاقت و احساس رضایت مندی فرد نسبت به بدن و ادراک مثبت او از شایستگی های جسمانی خویش را افزایش می دهد و بهبود رفتارهای سلامتی چون خواب و تغذیه مناسب و مواجه شدن با تجارب اجتماعی را به دنبال فعالیت با افراد دیگر در پی دارد.

نتایج تحقیقات لیندوال (2004) نشان داده است که ورزش فوائد روانی، جسمانی و اجتماعی دارد. همچنین ورزش و تمرین بدنی پتانسیل تاثیرگذاری بر خود ادراکی ها، به ویژه خود ادراکی بدنی را داراست، در نتیجه افرادی که در ورزش و فعالیت های جسمانی شرکت می کنند احساس بهتر، اضطراب کمتر و نشاط بیش تری دارند.

ورزش با تعرق و افزایش ضربان قلب ، کاهش اضطراب و افسردگی را موجب می شود ، ورزش مستمر به طوریکه بدن شروع به تعرق کند ، باعث افزایش تراوش آنزیمهای آندورفین ، آنکفالین و دانپورفین که خاصیت تسکین دهندگی دارند می شود ورزشی که باعث تعرق شود و ضربان قلب را افزایش دهد ، بدن را وادار به ترشح آنزیمهای مسکنی می کند که باعث کاهش اضطراب ، افسردگی و افزایش انبساط خاطر و تقویت روحیه می شود.

ورزش مرتب می تواند باافزایش روحیه ی شادی و نشاط ، افسردگی را در فرد کاهش دهد و تا حدودی جایگزین مواد مسکن خارجی می شودکه از خارج به بدن وارد می شود . به طور کلی زمانیکه فرد توسط ورزش به روحیه ای با نشاط دست یافته و بر اضطرابها و افسردگی های خود غلبه نمود ،نیازی به مواد مخدر ندارد.

بنابراین، با توجه به تاثیرات مثبت ورزش در عرصه های گوناگون زندگی افراد جامعه، رشد و توسعه امکانات پرداختن به فعالیت های تفریحی و ورزشی در محله ها باید در اولویت کار مسئولان محترم ارگان ها و سازمان ها قرار گیرد تا با هزینه ای کم و در عین حال ثمربخش به جای روش های درمانی و پزشکی پر هزینه بتوان از سوق یافتن افراد جامعه به سمت آلودگی های ناشی از مصرف مواد مخدر جلوگیری به عمل آورد. با توجه به دسترسی آسان و سریع افراد به مواد مخدر، یکی از بهترین و به صرفه ترین روش ها در کنار روشهای تبلیغاتی و رسانه ای دیگر برای منع و جلوگیری از مبتلاشدن افراد جامعه به اعتیاد، ورزش و پرداختن به فعالیت های جسمانی است که می تواند پشتوانه محکمی برای سالم نگه داشتن جامعه از بروز هر گونه آسیب های روانی و جسمانی به شمار برود.